تنهاترین پسر دنیا
دل نوشت های یک پسر معلول تنها - می نویسم تا شاید کسی بخواند و به من کمک کند من رو از تنهایی در بیاورد ....
تنهاترین پسر دنیا
دل نوشت های یک پسر معلول تنها - می نویسم تا شاید کسی بخواند و به من کمک کند من رو از تنهایی در بیاورد ....کانال تلگرام
اطلاعات بیشتر در مورد کانالhttps://tanhataren-pesar.blogsky.com/1404/09/18/post-2485/%d9%85%d9%87%d8%a7%d8%ac%d8%b1%d8%aa-%d8%a8%d9%87-%d8%aa%d9%84%da%af%d8%b1%d8%a7%d9%85
آخه چطوری می تونه
امروز اصلاً روز خوبی نیست! از یه طرف درد پام به خاطر سرما و بارون شدیدتر شده، از یه طرف وضعیت کشور و اقتصاد،حتی اوضاع وطنم خوب نیست ... اینم از وضعیت تیم های محبوبم، ذوب‌آهن و منچستر یونایتد! یونایتد که توی ۵ دقیقه اول بازی دو تا گل خورد؛ آخه چطوری می تونه؟! اینجاست که برای روحیه دادن به خودم می‌گم: آخه چلاق رو به چه دیدن فوتبال؟! حتی اوضاع وطنم خوب نیست ...
خدایا شکرت خدایا شکرت
الان یه خانم دیگه با جدیت تمام اومد داخل مغازه و گفت: آقا چتر دارید؟ گفتم نه! دوباره پرسید، انگار چتر هم از اون چیزهایی که باید حتماً نوشت افزارفروشی باید داشته باشه! بعد با توجه فراوان تشریف بردند که رفتند.
خدایا شکرت... خدایا شکرت... به قول حبیب کاف، این خدایا شکرت گفتن های من از صد تا فحش هم بدتر!
کسب و کار هم گل و بلبل
با تشکر از بارون، شرایط اقتصادی و اوضاع جنگی، از صبح تا الان فقط یه پاک کن فروختم! اولین مشتری صبح هم یکی از خانم هایی بود که می ره سالن بدنسازی بغل مغازه؛ کله ش رو کرد داخل و پرسید کش مو داری؟ گفتم نه و رفت!
فعلاً بریم خونه، بعدازظهر برگردیم ببینیم اوضاع چطوری پیش می ره. خلاصه که کسب و کار هم گل و بلبل!
کسب و کار هم گل و بلبل
با تشکر از بارون، شرایط اقتصادی و اوضاع جنگی، از صبح تا الان فقط یه پاک کن فروختم! اولین مشتری صبح هم یکی از خانم هایی بود که می ره سالن بدنسازی بغل مغازه؛ کله ش رو کرد داخل و پرسید کش مو داری؟ گفتم نه و رفت!
فعلاً بریم خونه، بعدازظهر برگردیم ببینیم اوضاع چطوری پیش می ره. خلاصه که کسب و کار هم گل و بلبل!
صبح جمعه، مغازه و نم نم بارون
امروز جمعه ست، ساعت ۰۹:۲۱. مغازه رو جارو زدم، کمی جنس ها رو مرتب کردم و گردگیری کردم. صبح قبل از اومدن هم دوش گرفتم و ریش و سبیلم رو زدم.
راستی دیشب هم مدیتیشین کردم تا مثلاً از ساعت ۱۲ روز ۱۵ آبان، روند جدیدی رو شروع کنم و استارت تایمر پاکی رو بزنم؛ خیر سرم!
باباخان هم تخم مرغ آب پز درست کرده بود که خوردم و چای هم برای خودم آوردم مغازه.
فعلاً خبری نیست؛ صبح جمعه ست و یه نم نم بارون هم شروع شده. همین!
شروع بعدازظهر
امروز ساعت ۱۶:۵۹ مغازه رو باز کردم! ظهر به خاطر #مدیتیشین و یک سری تصمیمات عجیب و غریب، قبل از اومدن به مغازه دوش گرفتم و طبق معمول چای هم برای خودم درست کردم. خلاصه که برنامه روزانه ام هم مثل خودم هیچ نظم و منطق خاصی نداره!
پیگیری در وقت اضافه!
داداش مجتبی زنگ زد و گفت پیگیر استند و مقوا بوده و حالا برام می‌فرسته؛ البته حالا که دیگه گندش درآمده و فصل فروش مقوا هم تقریباً تموم شده!
ممنون از این همه پیگیری به‌موقع! ظاهراً توی کسب‌وکار ما، جنس باید وقتی برسه که دیگه مشتری‌ای برای خریدنش نمونده!
وقتی مشتری هست، ولی جنس نیست!
این روزها مشتری‌ها میان سراغ مقوای اشتنباخ و فابیانو، اما متأسفانه چیزی برای عرضه ندارم. دلیلش هم برمی‌گرده به ماجرای تأمین و جابه‌جایی مقواها که به لطف #داداش_مجتبی و #بابا_خان، حسابی به‌هم‌ریخته و عملاً جای مقواها خالی مونده!
بدترین قسمت مغازه‌داری اینه که مشتری چیزی رو بخواد که می‌دونی باید داشته باشی، اما نداری؛ و دستت هم برای جبرانش چندان باز نیست.
پس‌نوشت: کاشکی می‌شود ماجرای مغازه لج و لجبازی های که اتفاق افتاده رو برای کسی بگم. و منی که این وسط کاری نیستم، یعنی نبود و نیستم و نخواهم بود.
انتظار
امروز زود اومدم مغازه رو باز کردم، اصلا دلم نمی‌خواست توی خونه بمونم، گرچه دلم نمی‌خواست بیام مغازه، انگار این روز ها بیشتر از روزهای قبل منتظر مرگ م هستم، مرگی هم که برای من ناز میکند. انگار اون هم مثل آدم های سالم از من می‌ترسد و فرار میکند، گرچه روزی فرا می‌رسد که مجبور به سراغم بیاید.
اراده صفر
چرا نمیتونم سر حرف و تصمیم‌ی که گرفته‌ام بمونم و گند می‌زنم؟
یک اتفاق ساده و هزار فکر در سرم
امروز خانمی برای خرید به مغازه آمد. بعد از خرید، یک پاک کن بسته بندی بهش دادم. موقع تحویل، کاملاً ناخواسته نوک انگشتش برای یه لحظه به دستم برخورد کرد و احساس عجیبی مثل سوختن در دستم داشتم.
یادم افتاد دفعه قبل که اتفاق مشابهی افتاده بود، موضوع را با روان شناس خانم دکترشهره دال، روان شناسم، مطرح کردم. ایشان گفته بود با توجه به اینکه این همه سال مجرد بوده‌ام و ارتباطی با خانمی نداشته ام، چنین واکنشی می تواند طبیعی باشد.
اما ذهن خودم جور دیگری قضاوت می کند؛ با خودم می گویم شاید چون آدم بدی هستم، چنین اتفاقاتی برایم می افتد. شاید اگر آدم بهتری بودم، این قدر درگیر احساسات و واکنش های عجیب خودم نمی شدم. گاهی سخت ترین قاضی زندگی آدم، خودشه.
ماجرای های من
امروز خانمی که ۵ آبان یک بسته ماژیک از مغازه خریده بود، دوباره مراجعه کرد و گفت کیفیت ماژیک ها خوب نیست و آن ها را نمی خواهد. البته همان روز موقع خرید هم بهش گفته بودم که کیفیت این ماژیک ها معمولی است و نباید انتظار جنس درجه یک داشته باشد.
بهش گفتم ماژیک ها را پس بدهد تا معادل ش جنس دیگری بردارد، اما قبول نکرد و گفت پولش را می خواهد؛ در حالی که خودش هم ماژیک ها را به کسی نداده بود!
گاهی در کنار تمام دغدغه های مغازه داری، همین برخوردهای به ظاهر کوچک هم حسابی آدم را خسته می کنند
دلم می خواد فقط با یکی حرف بزنم
امروز آخرین روز روضه بود. بعدازظهر ساعت ۱۷:۳۴ مغازه رو باز کردم؛ قبلش خونه بودم و برای کمک به باباخان و این ها، غذا می کشیدم.
الان پشت دخل مغازه نشستم، سرم شدیداً درد می کنه، تمام بدنم کوفته است و اصلاً حوصله هیچ چیزی رو ندارم. راستش حالم خوب نیست.
دلم می خواد با یکی حرف بزنم، کمی از این چیزهایی که توی دلم جمع شده بگم؛ اما مثل همیشه یا کسی نیست، یا اگر هم هست، نمی دونم چطور حرف بزنم که قضاوت نشم. گاهی آدم فقط به یک شنونده احتیاج داره، نه یک قاضی و نه یک نصیحت گر.
ماجرا مشتری ها
بچه‌ی نوه زن دایی #مامان_خانم اواسط شهریور ماه اومده یه ساعت رومیزی خریده الان عمه مامان ش اومده میگه که ساعت که گرفتم جای باطری‌ش ایراد داره، حالا خوب من مطمئن م هر وسیله‌ی که احتیاج به تست و راه اندازی داره رو خودم باز میکنم تست و راه‌اندازی میکنم تحویل می‌دهم، یعنی داستان داریم، با مشتری‌های که فامیل چه غریبه
داستان مشتری زود رنج
خانم با آقای اومدن خانم داره تک‌تک ماژیک وایت‌برد رو درشون رو باز می‌کنه، دنبال نوک باریک باریک اندازه مداد میگشت، گفته‌ام همه‌ش یک‌جور هستند گفت درشون رو محکم میبندم رفته‌ام براش توضیح بدهم که روی بدنه ماژیک نوشته‌ی سایز و شکل نوک ماژیک رو، به آقای گفتی بریم از درب مغازه رفتند بیرون بلند گفت که من بشنوم گفت میخوام ببینم و بعد بخرم،
خسته از نصیحت شدن
نمی دونم چرا بعضی ها تا فرصتی پیدا می کنن، به جای اینکه فقط حرف آدم رو بشنون، شروع می کنن به نصیحت کردن یا ثابت کردن اینکه آدم اشتباه می کنه.
گاهی نه دنبال نصیحتم، نه می خوام کسی اشتباهاتم رو بهم یادآوری کنه. فقط دلم می خواد حرف بزنم و یکی بدون قضاوت کردن، گوش بده.
انگار این روزها حتی حق اشتباه کردن و خسته بودن هم از آدم گرفته می شه.
جنگ جنگ تا پیروزی تا نابودی
#حسین_پسر_خاله_مرضیه اومد ، این باشگاه کنار ما میره ورزش، سرباز میگفت هر شب هرشب پهپاد ما هم باید گزارش بنویسم بازم همون چرت و پرت های سری قبل که حلالیت بطالب بغل ش کرده ام بهش گفته میخواییم دامادی تو ببینیم.
مشتری یا آدرس پرس
بالخره یه مشتری اومد البته معلوم نبود برای خرید خودکار اومده بود و یا پرسیدن مشتری بهرحال یه خودکار خرید آدرس باشگاه ورزشی زنانه کنار مغازه رو می‌خواست.
وقتی حتی برای پولم هم تصمیم درستی نمی گیرم
در ادامه ی اوضاع گند و به هم ریخته ی روحی و روانی م، بدون هیچ برنامه ریزی و حتی بررسی وضعیت مالی م، ۲۰ میلیون تومان از پول نقدی رو که داشتم، گذاشتم توی صندوق نقره؛ صندوقی که تقریباً هیچ چیزی ازش نمی دونم.
نه تحلیلی، نه بررسی ای، نه حتی یه مکث کوتاه برای فکر کردن.
گاهی آدم از بیرون فقط یه تصمیم مالی می گیره، اما خودش می دونه پشت اون تصمیم چه آشفتگی ای بوده.
بله، این روزهای من این شکلیه؛ اون‌قدر داغونم که حتی در مورد پولم هم مثل همیشه فکر نمی کنم.